Een nieuw begin...

Het is 1 mei. Bij de buren zijn alle rolluiken nog naar beneden. Het is de dag van de Arbeid, dus alle Duitsers zijn vrij. Mijn eerste officiele werkloze dag is op de dag van de Arbeid. Ironisch....

Maar het is een mooie dag, de zon schijnt en het is tijd voor een nieuw begin.

Het afgelopen half jaar ben ik ziek geweest. Overspannen, Burn-out, Burn-under; noem het wat je wilt, maar feit is dat ik mezelf een beetje kwijt was. De laatste maanden hebben dan ook in het teken gestaan van MIJ. Wie ben IK, wat wil IK? Samen met een fysiotherapeut, psycholoog en maatschappelijk werkster ben ik de jungle in gegaan op zoek naar de top van de berg.

Soms was het prachtig, mooie tropische bloemen en de top in zicht. Dan ineens bleek het een doodlopende weg te zijn. Ik moest weer een stukje de berg af, om opnieuw een poging te doen de top te bereiken. En de top is in zicht. Ik ben er nog niet, ik zit nog ergens in de jungle. Maar ik heb een mooi plekje gevonden, waar ik rustig kan zitten, me bewust kan zijn van mezelf en mijn omgeving en waar ik kan genieten. Dit plekje bevalt me wel!

 Een nieuw begin...

Ik ben begonnen met hardlopen. Dat gaat zo goed dat ik zelfs geinvesteerd heb in betere schoenen en een hartslagmeter. Ik vind het zowaar leuk om 's ochtend om half 7 op te staan, om dan rond half 8 in de morgenzon door het park te rennen.

 En ik ga studeren, een opleiding tot Lifecoach. Ook ga ik me richten op het zoeken van een nieuwe baan. In een richting waarbij ik met mensen werk. Begeleiden, coachen, helpen... De exacte richting is nog niet duidelijk. Het ligt er ook aan wat er op mijn pad komt. Maar dat ik met mensen wil werken is duidelijk.

Een nieuw begin...

Het is spannend ook. De uitkering is nog niet rond en ook als die wel rond is, wordt het krap. En er knaagt toch ook iets: wat als ik geen baan vind, wat moet ik dan? Maar ik ben ervan overtuigd dat we er door komen, Tim en ik, samen. What doesn't kill you, makes you stronger! Alles sal reg kom..

Een nieuw begin...

Hierbij wil ik ook iedereen bedanken, die me het afgelopen half jaar heeft geholpen. Goede gesprekken, simpele tips, een gezellige dag, een leuke tweet, of een lief smsje... Sommige gebaren groot, andere klein, maar allemaal waardevol! De meeste van jullie zullen niet eens gemerkt hebben wat je voor me betekent hebt. Maar neem van me aan, dat als je mijn blog leest, jij waarschijnlijk ook één van diegenen bent geweest! Dus bedankt!

 Een nieuw begin...

 Ik ben er klaar voor, ik heb er zin in!

Stan Meyer Blues

Van God Los: een prachtige Nederlandse film, gebasseerd op het verhaal van de bende van Venlo. Veel mensen kennen deze film over Stan Meyer; Een rustige jongen, die door omstandigheden de verkeerde vrienden krijgt en uiteindelijk een aantal heftige "klusjes" voor zijn kiezen krijgt.

Een indrukwekkende film en vooral als je niet van de standaard Nederlandse film houdt, echt een aanrader.

Maar wat ik vooral indrukwekkend vind aan deze film, is de aftiteling. Speciaal voor deze film schreef Daniel Lohues het nummer 'Stan Meyer's Blues' en dit nummer is te horen onder de aftiteling. Het nummer is minstens net zo indrukwekkend als de film en de laatste keer dat ik het hoorde, schoot me door mijn hoofd dat het me fantastisch nummer leek om te zingen.

Eén probleem...

Het nummer is in het Drents en dat spreek ik niet zo best. Vandaar dat ik besloot het nummer naar het Engels te vertalen. Samen met mijn muzikale vriend Nico ben ik er een middag voor gaan zitten. Geen simpel klusje, kan ik je vertellen. De tekst is prachtig, beeldend en als een gedicht. En daar zit het probleem in. Letterlijk vertalen is geen optie.

Voorbeeld:

Een stukje van de originele tekst is "De lucht was knal oranje, en de wind zat net verkeerd".
Letterlijk vertaald zou dit zijn "The sky was very orange and the wind came from the wrong side". Ofzo...

Geen optie, natuurlijk! Dus zijn we aan het puzzelen gegaan om de essentie van de tekst gelijk te houden en er dus een vrije vertaling van te maken.

Binnenkort gaan Nico en ik een studio opzoeken om het nummer op te nemen. Tot die tijd, zullen jullie het met onze tekst moeten doen:

Stan Meyer's Blues

What is this?
What went wrong?
Was it me?
Not a doubt
Is it guilt that’s really guilty?
What’s the value of this truth?
The dusk came in quite early
And the heaven’s just too blue

‘nother brick
Closing in
Feelings building up inside
Don’t want to hear another thing
The devil was pretending
To be the angel that I knew
The dusk came in quite early
And the heaven’s just too blue

Well, I don’t care,
No, I don’t care
No, I don’t care ‘bout the time that I have sinned and never cried
Well, I don’t care
No, I don’t care
Unbound by god I fight
But I don’t care

No one knows
Do they care?
A lot of minds
Unaware
I’m implausible as suspect
That is where it all went wrong
The dusk came in quite early
And the heaven’s just too blue…

Toen ik een jaar of 15/16 was, heb ik veel gedichten geschreven. Sommigen zijn zo slecht, dat ik niet denk dat mensen ze ooit zullen lezen. Over anderen ben ik na al die tijd nog steeds tevreden.

Een aantal gedichten uit deze laatste categorie wil ik graag met jullie delen. Sommige gedichten zijn best heftig en ik heb ook hard getwijfeld welke gedichten ik wel of niet wil delen. Maar uiteindelijk zijn al deze gedichten een deel van mij. Hoe heftig, droevig of triest ze ook zijn, deze gedichten reflecteren een periode uit mijn leven.
Ik heb 5 gedichten gekozen, die allemaal een andere periode in mijn leven weergeven.

Ik ben erg benieuwd naar wat jullie ervan vinden...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik dwaal door het leven
kijk eens links
kijk eens rechts
En dwaal verder
over het pad
vol keuzes
Vooruit
achteruit
Ik weet niet waar te gaan

Ik ben verdwaald...

(Typisch gevalletje "pubertijd")

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Een luchtballon
zwevend door de nacht
de luchtballon
waarop ik wacht
Om samen mee te zweven
door storm, orkaan en zon
samen lekker zweven
onze eigen luchtballon

Als deze eenmaal dalend is
en wij op sterven na dood
en jij me huilend optrekt
een traan als bloed zo rood
Dan zal ik je ziel zien
zwevend met de wind
de mijne naast de jouwe
de liefde die ons bindt...

(ooit geschreven als poëzie-album gedicht)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op de drempel
een stap
verwijderd van het mooie
van het eeuwige
wankel
maar je staat
blijft staan
voor ons
twijfelt
weet niet wat te doen
En dan kijk je om
zwaait
groet
en verdwijnt...

Tot ziens,
lieve oma...

(Geschreven voor de begrafenis van mijn lieve Oma Middelkamp)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Als dit het leven is,
zwart,
leeg,
alleen...

Als dit maar even is,
het leven,
kort
en kaal...

Als dit gegeven is,
het leven...

Neem het terug

Gelukkig sta ik tegenwoordig wat positiever in het leven, maar zo heb ik mij niet altijd gevoeld...)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik mis je
meer dan ik iemand ooit gemist heb
Ik mis je
omdat jij niet bent waar ik ben
Ik mis je
gewoon

Ik mis je
omdat jij mij ook mist

(De 'jij' uit dit gedicht, is de man waarmee ik nu alweer jaren getrouwd ben. Dit gedicht is uit de eerste maanden van onze liefde)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Note: Alle gedichten zijn letterlijk overgenomen van wat ik toen geschreven heb. Ik heb geen enkele wijziging doorgevoerd.

Gewoon even ontspannen

"Er is lichamelijk geen oorzaak te vinden, dus je moet gewoon even ontspannen.", zei de dokter, toen ik 4 maanden terug volledig verkrampt voor hem zat. 'Prima, gaan we doen.' dacht ik. Dus met dat advies onder de arm ging ik weer naar huis, om daar te beginnen aan een periode van verplichte ontspanning.

Thuis ging ik het advies van de dokter eens wat grondiger ontleden. "Je moet gewoon even ontspannen". Het lijkt een simpel advies, maar het opvolgen bleek moeilijker.

Het begon al met het woord 'moeten'. Mensen die mij wat beter kennen, weten dat het woord 'moeten' bij mij nogal wat weerstand oproept. Als ik iets moet, zit er druk op. En ik hou niet van druk, kan er ook niet zo goed tegen. Het liefst schuif ik het dan helemaal aan de kant en doe ik helemaal niets meer. En niets doen klinkt lekker, maar als je weet dat je eigenlijk iets moet, werkt het allerminst ontspannen.
Maar, om toch iets met het advies te kunnen, heb ik het omgebogen, naar "ik wil graag ontspannen'. Ik wil tenslotte beter worden en op deze manier is er geen druk meer van buitenaf. Het is iets geworden wat ik wil bereiken.

Dus het advies was nu: "Ik wil graag gewoon even ontspannen".

Ook dat bleek nog lastig. Want 'gewoon even ontspannen', hoe doe je dat eigenlijk? Ontspannen is tenslotte een nogal abstract begrip. Wanneer ben ik ontspannen, waarvan word ik ontspannen? Zomaar allerlei vragen die de revue passeerden. Maar de antwoorden bleven achter.

Mijn eerste poging tot ontspanning faalde. Ik ging op bed liggen (want in bed liggen is tenslotte ontspannend) en ontspannen. "Ontspan... ontspan... kom op, Christianne, je kunt het! Ontspan nou gewoon even! ONTSPAN!!!".

Dit is het verraderlijke aan ontspannen. Hoe harder je het probeert, hoe minder het werkt. Het heeft een volledig averechts effect.

Uiteindelijk ben ik er wel achter gekomen. Ik heb ontdekt hoe ik kan ontspannen. Hoe? nou, eigenlijk is het heel simpel. Leuke dingen doen! Leuke dingen, waar geen druk achter zit en waar geen oordeel aan hangt. Het hoeft niet goed, het hoeft niet snel, het hoeft niet mooi, het hoeft niet beter, het hoeft niet eens en het moet al helemaal niet!

Maar ik wil het. Ik wil het doen en dat ontspant me!

Nu moet ik hierbij wel zeggen, dat het enige moeite en tijd heeft gekost, voor ik dit ontdekt had. Het is zo simpel, maar eigenlijk te simpel om het zelf te bedenken. Mijn fysiotherapeute heeft mij hier erg bij geholpen, maar ook Mindfulness heeft hier een grote steen aan bijgedragen. Maar uiteindelijk moet je zelf gaan ontdekken wat voor jou ontspannend werkt en waarom.

Maar ik ben er nog niet! Want weten wat ontspannen is, betekent nog niet dat je ook ontspannen bent. Maar de fundering is er, nu kan ik gaan bouwen. En hoe lang het duurt voordat er weer een stevig huis staat? Geen idee. Maar tot die tijd moet ik niets. Ik wil...

Ik ben, dus ik schrijf...

Ik ben Christianne en ik schrijf. Liedjes, gedichten, verhalen, dagboeken, wat je maar wilt. Geef mij een pen en papier en ik schrijf...

Alles komt aan bod. Mijn gevoel en mijn emoties, mijn gedachten en hersenspinsels. Maar soms heb ik ook de behoefte om 'domme dingen' op te schrijven. Wat ik gegeten heb, hoe laat ik opgestaan ben of wat me opgevallen is op straat.

Geef mij een pen en ik schrijf...

De laatste paar jaar was de pen leeg. Er kwam niets uit, de inkt was op. Was het een writer's block? Had ik er geen behoefte aan? Was ik er te lui voor? Het zou allemaal zomaar kunnen, maar feit is dat ik de afgelopen 4 of 5 jaar weinig tot niets op papier kreeg.

Tot pas geleden...

Er zaten me wat dingen dwars en ik kreeg de tip erover te schrijven, een dagboek bij te gaan houden. 'Daar heb ik helemaal geen behoefte aan', was mijn antwoord. Maar toch, omdat ik altijd zoveel schreef, heb ik de pen weer gepakt. Ik heb een mooi boekje gekocht en ben ervoor gaan zitten. Er zat zoveel in mij hoofd, maar eruit kwam het niet.

Ik besloot maar gewoon te beginnen, net als nu. Pen op papier en zien waar ik uitkomt. Nog geen 5 minuten later had ik 6 pagina's volgeschreven en er kwam nog meer, veel meer... Het is nu 3 weken geleden en het eerste dagboek is bijna vol.

Hoezo, geen behoefte aan schrijven?!?

En nu, na een inspirerend gesprek met een lieve vriendin, heb ik de stap gezet om dan ook maar eens online mijn verhalen te delen. Mijn verhalen over alles!

Soms zal het lang zijn, soms kort. Soms serieus en andere keren zal het nergens over gaan. Ik ben benieuwd.

Ik zet mijn pen op papier (of in dit geval: mijn vingers op het toetsenbord) en we zullen zien waar het uitkomt...

Veel leesplezier!